Klasik Yönetim Kuramı

//Klasik Yönetim Kuramı

Klasik Yönetim Kuramı

Yönetim kuramları, yönetimin bilimleşmesi ile ortaya çıkmıştır. Klasik yönetim kuramları, yönetimde ilk ortaya çıkan kuramlardır. Bunlar, belirgin ortak özelliklere sahip olmaları nedeniyle hepsini içine alacak şekilde Klasik Yönetim Kuramı olarak da adlandırılmaktadır.

Klasik yönetim kuramı veya klasik yönetim teorisi, en eski yönetim kuramıdır. Çalışanlardan en fazla verimin nasıl alınacağı üzerinde durulur. Çalışanların para ile motive olduğu kabul edilir. Çalışanların yalnızca fiziksel ihtiyaçlara sahip oldukları, bunların da para ile karşılanabileceği fikri hakimdir. Bu dar görüş nedeniyle iş tatminini etkileyen kişisel ve sosyal ihtiyaçlar göz ardı edilir. Örgütün kontrolü, seçkin bir kişi tarafından gerçekleştirilmektedir. Örgüt ile ilgili en önemli kararları bu kişi verir. Alt yöneticiler örgütün günlük faaliyetleri izler, işçileri gözetim altında tutar ve örgütün işleyişini takip eder.

Klasik yönetim kuramı; kar maksimizasyonu, uzmanlık, merkezi yönetim, basitleştirilmiş işlemler, verimlilik ve az sayıda karar verme ilkelerini benimser. Bu ilkelerle, hiyerarşik bir yapı ve çalışan uzmanlığına dayanan ideal bir işyeri oluşturmak hedeflenir. Burada işleyiş finansal ödüllerle devam eder. Çünkü klasik yönetim düşüncesi, çalışanların daha fazla ücretle ödüllendirilmesi ile daha üretken olacakları fikri etrafında dönmektedir.

Klasik yönetim kuramını benimseyen yaklaşımlar (bilimsel yönetim, idari yönetim, bürokratik yönetim), örgütlerin sayıca artması ve büyümeleri ile ortaya çıkmıştır.  Her biri yönetime daha sistematik yaklaşarak örgütleri daha verimli hale getirmeye çalışmıştır. Her yönetici o güne kadar geçmiş tecrübelerinden yararlanıyordu fakat bir işi yapmanın en iyi yolunu araştırmıyordu. Klasik teorisyenler, yönetime daha sistematik bakarak daha verimli ve etkili yönetim yollarını araştırdılar.

Günümüz standartlarına göre klasik yönetim kuramı, ideal bir yönetim teorisi olarak görülmez. Fakat yönetimin bilimleşmesi ile birlikte, geçmişten gelen yönetim fikirlerini bir düzene koymuştur. 20. Yüzyılın başlarında devrim niteliğinde sonuçları olmuş ve uzun yıllar faydalanılmıştır. Daha sonra gelecek yönetim kuramları için bir başlangıç noktası oluşturmuştur.

Yararlanılan Kaynaklar

Aydın, M. (2014). Eğitim Yönetimi. Ankara: Gazi Kitabevi.

Aydın, A. H. (2015). Yönetim Bilimi. Ankara: Seçkin Yayıncılık.

Fişek, K. (2015). Yönetim. Ankara: Kilit Yayınları.

Keskin, H., Akgün, A. E. ve Koçoğlu, İ. (2016). Örgüt Teorisi. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.

Lunenburg, F. C. ve Ornstein, A. C. (2013). Eğitim Yönetimi, Çev. Ed.: G. Arastaman. Ankara: Nobel Yayınları.

Robbins, S. P., Decenzo, D. A. ve Coulter, M. (2013). Yönetimin Esasları, (Çev. Ed.: Öğüt, A.). Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.

Taylor, F. W. (2007). Bilimsel yönetimin ilkeleri (Çev.: H. B. Akın). Konya: Çizgi Kitabevi.

By |2019-05-05T16:26:58+03:00Mayıs 5th, 2019|Categories: Yönetim Bilgisi|Tags: , , |Yorum yok

Bir Cevap Yazın